Yiğenim Silgi,
Günlerdir garip rüyalar görüyorum. Garip dediğim bir bilim-kurgu öğesi olarak gariplik değil. Bilakis her şey çok normal. Rüya lan bu nasıl her şey çok normal olur. Bir yerde bir absürdlük olması lazım diyorum kendi kendime. Uçan balıklar nerede? Yok. Hep tanıdığım insanlar var. Birbirini tanımayan, yıllardır görmediğim bir sürü insan bir arada. Kah bir okulun bahçesinde bir şeyleri bekliyorlar, kah gittiğimiz salaş meyhanede içiyorlar. Ama uçan kaplumbağa yok hala.
Ben ki böyle rüyalardan sonra kendimi çok yalnız hissediyorum. İştahım kaçıyor. Kahvaltı yapamıyorum. Ol sebep bugün de kahvaltıda lapşa (aka noodle) yedim. Hani şu beş dakikada hazır olanlardan. Sonrası yine aynı sıkıcılıklar işte.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment